Maar weer eens een post

Dag mensen,

ik ben heel benieuwd of iemand dit nog gaat lezen, het is hat afgelopen jaar schandalig stil geweest ... ik weet het. Er is ook veel gebeurt. Ik ben weer terug in amsterdam, ben een maand naar India geweest, ben afgestudeert, ben niet aangenomen en ik heb zelfs een promotie plek afgewezen!

Ik begin maar weer eens met schrijven in dit blog omdat ik toch vind dat ik wat meer van me wil laten horen. Bovendien lijkt het me wel leuk om eens te kijken of ik dit nu wel eens een keer vol kan houden. Wat ik dan precies ga schrijven, en hoe dat weet ik nog niet, maar ik moet toch ergens een keer beginnen.

Nu, misschien was dit de eerste van velen, misschien was dit de laatste van iets minder veel, maar het is er in ieder geval een.

foto's

Voor de geintereseerde, er staan weer wat foto's op http://www.flickr.com/photos/brammert

Ierse muziek

Afgelopen weekend had ik een redelijk rare gewaarwording. Ik had met wat mensen afgesproken in een cafe genaamd pickwick, ergens in wenen. Er zou een of andere jam-sessie komen en michael (een kamergenoot van de Universiteit) wou binnenkort een keer gaan spelen en dacht dat het wel leuk was om eerst een keer te kijken.

Toen we daar eenmaal zaten bleek dat het geen jam-sessie zou zijn. Muziek was er echter wel, en wel echte Ierse folk. Maar nu komt het ... ik zat daar in een cafe/boekwinkel/bieb/videotheek samen met een fransman, een duitse en een oostenrijkse. We werden bediend door een jongen die vloeiend engels en duits sprak (en bij het afrekenen bleek ook het frans foutloos te spreken). Terwijl we luisterden naar Ierse volksmuziek, gespeelt door 2 oostenrijkers en een engelsman (zo ver ik dat dan aan zijn accent dacht op te maken). En om de avond helemaal af te maken, merkte ik op dat bij de uitgang van de deur van die detectie poortjes stonden tegen winkeldiefstal.

Nog een klein detail. De muzikanten binnen waren gekomen en wat gedronken hadden, pakten ze hun instrumenten en begonnen te spelen ... nog steeds zitten aan de tafel. Tussen de liedjes door werd er nog wat gesproken over de muziek, en werd een kist even opzijgeschoven omdat het kon gebeuren dat de ober even in de boekenkast moest zijn. Wat bleek, ze hadden daar een soort deur ingemaakt die naar de drankvoorraad liep.

Al met al was dit dus een redelijk rare, maar wel vermakelijke avond :)

kou (vervolg)

Ok, het is nu de bewuste maandag en inderdaad ... het is koud!!! ik ben net even naar buiten geweest, en het is een hele vreemde kou. Als je net buiten bent merk je er eigenlijk niet zo heel veel van, maar langzaam kruipt de kou onder je kleren en in je handschoenen. Dit word dus een fijne metrodag voor mij.

De foto's hieronder zijn genomen in mijn trappenhuis

kou uit rusland

In rusland is het op sommige plaatsen gemiddeld wel zon 30 graden onder nul. Ik denk niet dat het hier net zo koud gaat worden ... maar als de voorspellingen kloppen dan zal het kwik hier tussen zondagavond en woensdag ochtend niet boven de -10 uitkomen!!!

Misschien moet ik toch maar wat schaatsen kopen en eindelijk weer eens op natuurijs gaan schaatsen :)

klappen of kloppen

Ik ben nu naar een paar praatjes geweest hier in Wenen, en er is een ding dat me is opgevallen. Na iedereen klopt hier. Als iemand bijvoorbeeld een vraag wil stellen, dan steekt deze persoon niet zijn hand op ... maar klopt op de tafel. En dit gebeurt zowel in colleges als bij normale praatjes.

Maar daar blijft het niet bij. Tot nu toe dacht ik altijd, als een presentatie of iets dergelijks is afgelopen dan klap je om de spreker te bedanken. Hier in wenen doen ze echter niet aan klappen. Hier kloppen ze! Ik ben niet de enige die zich hierover verbaast (ik heb zelfs een nederlandse ontmoet die gewoon stug door blijft klappen ... ook al is ze hier al 3 jaar). En ik ben er dus ook nog niet achter gekomen waar deze gedachte vandaan komt. Dus als iemand een goed idee heeft ... verlicht mij!

Ik kan het natuurlijk ook gewoon aan de mensen hier vragen, maar ik ben wel benieuwd of jullie er ooit van gehoord hebben

weer terug in wenen

Daar ben ik weer. Ik ben nu al weer een paar dagen terug in wenen, en het voelt toch al wel een beetje als thuis. "Waar ben ik dan geweest?" vraag je je zeker af ... in amsterdam natuurlijk. Nu ja, eigenlijk ben ik maar een paar dagen in amsterdam geweest. De rest van de tijd was ik ofwel in belgie, of driebergen of bunnink.

Voor de mensen die nog nooit van bunnink gehoord hebben, dat is een dorpje in het midden van nederland, ergens in de buurt van driebergen. Dit was de plaats waar ik dit keer het nieuwe jaar in heb geluid, en ik moet zeggen dat het best cool was. Waar je in amsterdam op sommige plekken af en toe nog wel wat mooi vuurwerk kan zien, hoefde ik hier maar een willekeurige kant op te kijken om iets te zien. En dat was best een ervaring. Om, overal waar je kijkt, vuurwerk te zien. En dan de kruitdampen die langzaam de velden over trekken (ik was op een boerderij, vandaar), geeft het nog wel een beetje mysterieus tintje.

Maar genoeg over nederland, dit blog heet niet voor niets "Brammert in Wenen". Ik ben dus nu al een paar dagen in Wenen, en vandaag (of eigenlijk vanavond) had ik een vreemde ervaring. Ik fietste een beetje door de stad, op weg naar mijn kamer, en voor het eerst voelde het echt vertrouwd. Dat is toch best vreemd, ik, geboren amsterdammer(en ja julian, dat ben ik wel ;)), die zich thuis voelt in Wenen.

de boerenbruiloft

Vandaag ben ik voor de 2de keer in mijn hele leven naar het kunsthistorisch museum in Wenen geweest. Nu moet ik zeggen dat ik me niet heel veel herinner van de eerste keer behalve dan de imposante hal waar je binnenkomt, maar daar gaat het nu even niet over.

Zoals in ieder groot kunst museum heeft ook het kunsthistorisch museum een aantal Nederlandsche/Vlaamse werken hangen, waaronder hetvolgende schilderij

voor de mensen die dit schilderij niet kennen, het is "boerenbruiloft" van pieter bruegel. Nu ken ik dit schilderij eigenlijk maar vanwege een klein detail, en dat is namelijk het 'derde' been. Als je goed kijkt naar de twee mannen op de voorgrond die het grote blad dragen, en dan vooral naar de benen van de man in het rood, dan valt je misschien dat er 3 benen zijn. Tot voorkort dacht ik altijd dat het middelste been het onverklaarbare been is. Toen ik dit schilderij dus eindelijk een keertje op ware grote kon aanschouwen, kon ik me er niet van weerhouden om weer naar het mysterieuse been te kijken. Maar toen viel me op dat de schoen van het rechter been niet past bij de schoen van het linkerbeen, maar de middelste schoen dus wel. Waar het linkerbeen nu wel bij hoort heb ik helaas niet kunnen ontdeken, maar toch.

Waarom vertel ik jullie dit? Dit was het enige opzienbarende dat ik in dit museum heb gezien. Ze hadden een tentoonstelling over Goya, maar daar was het zo druk dat ik daar maar heel snel doorheen gelopen ben, en de afdeling met griekse en egyptische kunst was ook de moeite waard, ware het niet dat ze het hier niet nodig vinden om engelse bordjes te maken en mijn duits nog niet zo goed is om alles te kunnen lezen.

Kortom, als je een keer in wenen bent, ga naar het kunsthistorisch museum, maar verwacht er niet te veel van.