weer terug in wenen

Daar ben ik weer. Ik ben nu al weer een paar dagen terug in wenen, en het voelt toch al wel een beetje als thuis. "Waar ben ik dan geweest?" vraag je je zeker af ... in amsterdam natuurlijk. Nu ja, eigenlijk ben ik maar een paar dagen in amsterdam geweest. De rest van de tijd was ik ofwel in belgie, of driebergen of bunnink.

Voor de mensen die nog nooit van bunnink gehoord hebben, dat is een dorpje in het midden van nederland, ergens in de buurt van driebergen. Dit was de plaats waar ik dit keer het nieuwe jaar in heb geluid, en ik moet zeggen dat het best cool was. Waar je in amsterdam op sommige plekken af en toe nog wel wat mooi vuurwerk kan zien, hoefde ik hier maar een willekeurige kant op te kijken om iets te zien. En dat was best een ervaring. Om, overal waar je kijkt, vuurwerk te zien. En dan de kruitdampen die langzaam de velden over trekken (ik was op een boerderij, vandaar), geeft het nog wel een beetje mysterieus tintje.

Maar genoeg over nederland, dit blog heet niet voor niets "Brammert in Wenen". Ik ben dus nu al een paar dagen in Wenen, en vandaag (of eigenlijk vanavond) had ik een vreemde ervaring. Ik fietste een beetje door de stad, op weg naar mijn kamer, en voor het eerst voelde het echt vertrouwd. Dat is toch best vreemd, ik, geboren amsterdammer(en ja julian, dat ben ik wel ;)), die zich thuis voelt in Wenen.