wenen tot nu toe

Zo,

ik ben nu een dag of wat in wenen, en heb eindelijk de rust om dit soort dingen bij te houden. Je wilt niet weten hoe stresvoll het kan zijn om een kamer te zoeken.

De afgelopen dagen heb ik namelijk in een hostel geleeft. En dat is niet vervelend ... als je toerist bent. Maar als je, zoals ik echt wil wonen in een stad is het eigenlijk niets anders dan vervelend. Je hebt geen eigen plek om even te zitten. je staat 's ochtends op, je gaat ontbijten en je moet het hostel uit (tussen 10 en 2 mocht ik mijn kamer niet in).

De reis naar wenen toe was al een avontuur op zich. Zoals al eerder gezegt, had ik wat vertraging. Er was namelijk tussen de grens en oberhausen iemand voor de trein gesprongen (niet onze trein gelukkig), maar daardoor moesten wij bijna een uur lang stilstaan. En nu wou het net dat de overstap tijd in frankfurt ook een uur was. Die trein ging ik dus nooit meer halen. Gelukkig was ik niet de enige, en in dat geval is de DB aardig genoeg om wat anders te regelen. I.p.v uit te stappen bij het vliegveld, moest ik nu dus doorgaan naar frankfurt mainz om daar over te stappen op een andere trein, die ons naar neurenberg zou brengen. Daar zou ik mijn eigen trein weer kunnen halen, maar dat betekende dus dat ik tot een uur of half 4 wakker moest blijven! Om daarna om 9 uur doodleuk in wenen aan te komen.

In wenen aangekomen moest ik naar mijn begeleider toe om wat spullen bij hem af te geven ... gelukkig was een man aan wie ik de richting vroeg zo vriendelijk om me met zijn auto voor de deur van mijn begeleider af te zetten (ik verbaas me er nog steeds over wat een grote rugzak wel niet doet voor de behulpzaamheid van mensen).

Vanaf hier begon mijn verblijf in wenen redelijk eentonig te worden ... ik moest namelijk een kamer hebben. In eerste instantie dacht ik dat dat redelijk makkelijk zou gaan, maar nee. Ze waren of te duur, of ze vonden 6 maanden te vroeg, of ze wouden alleen een meisje, of ze waren erg blij dat ik een witte nederlander was en geen afrikaan ... en ga zo maar door.

Maar uiteindelijk heb ik dus een huisje gevonden :).

Zo, ik heb nog veel meer te vertellen ... maar nu ga ik lunchen en mensen leren kennen.